Interviewer:
Goedemiddag, bedankt dat je mee wilt doen aan dit interview. We zijn bezig met onderzoek naar mentale gezondheid en een wearable concept dat signalen van stress en mentale belasting kan meten. Er zijn geen goede of foute antwoorden, reageer lekker hoe je wilt reageren. Alles blijft anoniem dus je mag alles vertellen. Doe vooral waar je je prettig bij voelt.
Zou je jezelf eerst even kort kunnen voorstellen?

Sven de Boer:
Ja, is goed. Ik ben Sven de Boer, 22 jaar en ik studeer Business IT & Management in Deventer. Ik woon op kamers daar, dus ik ben eigenlijk best zelfstandig bezig. Daarnaast werk ik een paar avonden in de week in een lokale supermarkt. In mijn vrije tijd sport ik af en toe en spreek ik ook veel af met vrienden, al lukt dat niet altijd even vaak als ik zou willen door drukte. Dat vind ik soms wel even jammer. Maar ja, school hoort er ook bij.

Interviewer:
Ja dat is zeker waar. Druk, maar het hoort er inderdaad bij. Dan ga ik je nu een aantal vragen stellen die te maken hebben met onze innovatie. Hoe merk jij dat het mentaal minder goed met je gaat?

Sven:
Dat is een goede vraag. Bij mij zit dat vooral in mijn hoofd en mijn energie. Ik merk dat ik minder goed kan focussen op dingen die ik normaal wel makkelijk oppak. Ik ga dan sneller twijfelen of ik dingen wel goed doe ofzo en daardoor stel ik het juist heel erg uit. Ik raak ook wel sneller geïrriteerd om hele kleine dingen. Nou dat is eigenlijk voor niemand leuk natuurlijk. Ik denk dat het met name is dat alles me wat meer moeite kost. Dus aardig doen en vrolijk doen kost bijvoorbeeld veel meer moeite dan normaal.

Interviewer:
Oké, duidelijk antwoord. Kun je een recente situatie beschrijven waarin je veel stress of overbelasting voelde?

Sven:
Ja, dat was een paar weken geleden wel tijdens een projectperiode op school. We hadden meerdere deadlines die allemaal in dezelfde week vielen en daarnaast moest ik ook gewoon werken. En het was de week na de vakantie. Dat was ook wel stom want ik wilde wel vakantie kunnen houden zonder al te veel aan school te denken. Maar dat lukte niet echt goed. Ik merkte toen echt dat ik continu aan het schakelen was tussen dingen, maar ja niet echt goede concentratie had om echt serieus aan school te zitten.

Interviewer:
Wat gebeurde er toen precies in je dagelijks ritme?

Sven:
Ja eigenlijk gewoon dat ik alles ging uitstellen. In het begin denk je nog van, ik doe het straks wel even, dus dan laat je het een beetje links liggen. Maar ja dat stapelt echt sneller op dan je denkt. En dan zit je ineens in het weekend met echt een berg werk wat nog af moet. En als ik dan even een biertje met vrienden wil doen zit ik er met mijn hoofd niet helemaal lekker bij.
En ja, overdag zit je dan achter je laptop, maar ik merk dan ook dat ik gewoon heel snel afdwaal. Telefoon erbij, even scrollen, en dan is mijn hele concentratie weg. Dat is soms wel echt heel vervelend. Maar ja ik doe het zelf ook. De tijd gaat heel snel dan dus dat scheelt kwa schoolwerk maar je bereikt er zo weinig mee.

Interviewer:
Ja herkenbaar wel. En hoe reageerde je lichaam daarop?

Sven:
Ja vooral gewoon moe eigenlijk. Niet eens alleen fysiek moe, maar meer zo’n soort hoofd dat niet uitgaat. Ik lag in bed en dan blijf je gewoon denken aan alles wat je nog moet doen.
En slapen ging dan ook niet echt goed. Word je wakker en dan voel je je eigenlijk al een beetje achterlopen op de dag voordat die überhaupt begonnen is.

Interviewer:
Wat deed je toen uiteindelijk om ermee om te gaan?

Sven:
Ja op een gegeven moment heb je niet echt een keuze meer. De deadlines blijven gewoon staan. Dus dan ga je wel echt kijken van oké wat moet nu echt en wat kan even wachten.
Dus ik ben wel dingen gaan schrappen of uitstellen, en ik heb ook gewoon gezegd van afspraken met vrienden even niet nu. Dat is wel irritant want dat wil je eigenlijk niet doen, maar ja anders red je het gewoon niet.

Interviewer:
Merk je die signalen meestal op tijd of pas achteraf?

Sven:
Eerlijk gezegd pas achteraf. Op het moment zelf zit je er gewoon zo in dat je er niet echt over nadenkt van, hé dit is misschien te veel. Je gaat gewoon door omdat het moet.
En pas als alles klaar is of als het wat rustiger wordt denk je: oké, ik ben eigenlijk best wel gesloopt.

Interviewer:
Waarom denk je dat dat zo is?

Sven:
Ja ik denk gewoon omdat je in zo’n soort automatische modus zit. Je moet dingen afmaken, dus je focust daar alleen op. En iedereen om je heen zit ook in die stress, dus het voelt ook een beetje normaal ofzo.
Daardoor ga je niet echt denken dat het misschien niet zo gezond is op dat moment.

Interviewer:
Waarom is het belangrijk voor je om dat wel op tijd te merken?

Sven:
Omdat ik anders gewoon echt te ver ga. En dat merk ik dan daarna meteen, dan ben ik echt een paar dagen niks waard eigenlijk. Gewoon moe, geen energie, geen zin in dingen.
En dat is wel zonde, want je hebt ook gewoon vrije tijd waar je eigenlijk iets mee wil doen. En als je alleen maar aan het herstellen bent, dan schiet dat ook niet op.

Interviewer:
Wat gebeurt er als je het te laat merkt?

Sven:
Dan zit je er eigenlijk al middenin. Dan ben ik gewoon snel geïrriteerd, moe, ik trek me wat terug. Ik ga minder afspreken, meer alleen zijn, gewoon rust pakken.
En dat is op zich logisch, maar het is niet echt iets wat je bewust wil ofzo. Het gebeurt gewoon.

Interviewer:
We werken aan een sensor die je aan de onderkant van een horloge kunt bevestigen. Die meet dingen zoals hartslag, slaap en huidtemperatuur. Het doel is om vroegtijdig signalen van mentale overbelasting te herkennen. Alles blijft privé en is alleen zichtbaar voor jou in een app.
Wat is je eerste reactie als je dit hoort?

Sven:
Ja ik vind het eigenlijk wel interessant. Ik denk dat ik zelf best vaak heb dat ik pas achteraf doorheb dat het te veel was. Dus als zoiets dat eerder kan aangeven, kan dat wel handig zijn.
Ik ben wel benieuwd hoe accuraat dat dan is, want het klinkt best technisch, maar het idee erachter is wel logisch.

Interviewer:
Wat denk je dat dit product probeert op te lossen?

Sven:
Ik denk vooral dat het gaat om het eerder herkennen van stress. Dus dat je niet pas merkt dat je over je grens bent gegaan als het eigenlijk al te laat is.
Meer een soort waarschuwing of signaal van: let even op jezelf nu.

Interviewer:
Als je dit in één woord moest beschrijven?

Sven:
Het eerste wat in mijn hoofd opkomt is “zekerheid”. Ik denk voor mij dat als dat probleem oplost wat jij net vertelde dan lijdt dat voor mij uiteindelijk tot een stukje zekerheid.

Interviewer:

Nou dat vind ik ook een mooi woord. Ja ik heb vooral veel bewustwording gehoord maar als je dit zo zegt klinkt dat ook hele logisch.
Hoe voelt het voor je dat het een schermloos ontwerp heeft?

Sven:
Ja dat vind ik eigenlijk wel prettig. Je hebt al zoveel schermen de hele dag, telefoon, laptop, alles eigenlijk.
Dus als dit dan niet nog een extra scherm is dat steeds iets laat zien of aandacht vraagt, is dat denk ik wel rustiger in je hoofd.

Interviewer:
Wat zegt dat over hoe jij technologie wilt gebruiken?

Sven:
Voor mij moet het gewoon niet te aanwezig zijn. Het mag er wel zijn om je te helpen, maar niet de hele tijd aandacht trekken.
Ik merk dat ik daar zelf ook gewoon sneller moe van word, van al die meldingen en prikkels.

Interviewer:
Hoe zou je je voelen als het systeem aangeeft dat je mentale toestand achteruitgaat?

Sven:
Ja dat lijkt me wel even slikken eigenlijk. Want je denkt zelf vaak dat het wel meevalt, en als zo’n systeem dan iets anders zegt, dan is dat wel even confronterend.
Maar aan de andere kant kan het ook wel helpen om even wakker geschud te worden.

Interviewer:
Waarom zou dat waardevol voor je zijn?

Sven:
Omdat je dan eerder kan ingrijpen. Nu merk ik het vaak pas als ik al helemaal kapot ben zeg maar.
Dus als ik dat eerder zie, kan ik misschien voorkomen dat het zo ver komt.

Interviewer:
Wat zou je dan doen met die informatie?

Sven:
Waarschijnlijk gewoon rustiger aan doen. Beter plannen ook. Misschien eerder stoppen met werken aan iets in plaats van doorgaan tot het af is.
En gewoon wat beter letten op slaap en herstel.

Interviewer:
Zou je het ook ’s nachts dragen?

Sven:
Oehh dat weet ik niet zo goed. Ik slaap nooit met een horloge. Ik doe het altijd af. Maar ik denk als ik weet dat die sensor allemaal dingen meet die kunnen helpen bij mijn gezondheid dan waarschijnlijk wel. Maar ik weet niet hoelang ik dat volhoud. Het is misschien ook wel een beetje gewenning. Dus uiteindelijk wen je er ook wel aan denk ik.

Interviewer:
Stel dat het perfect werkt, wat zou het voor jou veranderen?

Sven:
Ik denk dat ik mezelf dan gewoon op een andere en betere manier leer kennen. De bewustwording en zekerheid spelen dan wel een grote rol.

Interviewer:
Wat zou je tegenhouden om het te gebruiken?

Sven:
Ja niet heel veel eigenlijk. Misschien een beetje het idee dat je er te afhankelijk van wordt, dat je niet meer zelf goed voelt hoe het met je gaat.
Maar verder zie ik er niet echt grote problemen in.

Interviewer:
Helder, dankjewel voor je antwoorden.

Sven:
Ja geen probleem. Nog nooit echt zo over nagedacht maar ik vond het wel interessant. Ik hoop dat je er wat mee kan.

Interviewer:

Nou dat zeker. Super