Interviewer:

Een hele goede avond, vandaag ga ik mijn eerste interview doen voor de tweede ronde van de diepte-Interviews. In dit geval gaat het over onze nieuwe innovatie. Allereerst, bedankt dat je mee wilt doen, dat is sowieso fijn.

We zijn bezig met onderzoek naar metalen gezondheid en draagbare technologie, in dit geval focus wij op studenten en jongvolwassenen. Nou, dat ga je straks waarschijnlijk vertellen dat je daar mooi in valt. Er zijn ook geen goeie of foute antwoorden, maar we zijn gewoon heel erg benieuwd naar hoe je er zelf in staat, dus geef gewoon lekker overal vrije antwoord op.

Allereerst, zou je kort iets over jezelf willen vertellen?

Rafael:

Ik ben Rafael, ik ben 18 jaar, ik ben student in Zwolle. Ja, ik doe daar mijn opleiding en dat is een beetje eigenlijk, maar ik val er druk mee enzo.

Interviewer:

Wat voor opleiding doe je? 

Rafael:

Ik doe een muzikant opleiding, dus veel uurtjes op school vooral, vijf dagen per week op school. 

Interviewer:

Dat is best veel. Zijn het dan hele lange dagen? 

Rafael:

Ja, meestal wel. Meestal zijn het wel lange dagen, helaas. 

Interviewer:

Vijf dagen is echt veel ook hoor. Ja, al helemaal als het elke dag zo lang is. 

Rafael:

Ja, dat is zeker waar. 

Interviewer:

En ook tot heel laat dan, of valt dat wel enigszins mee? 

Rafael:

Ja, sommige dagen zijn wel laat, maar dat verschilt per week eigenlijk.

 

Interviewer:

Ja, niet elke week is hetzelfde, denk ik. 

Rafael:

Nee, klopt. 

Interviewer:

En heb je gewoon allemaal verschillende vakken elke week? 

Rafael:

Nee, het zijn wel dezelfde vakken, maar soms heb ik dan gewoon een soort avond-vak die erbij komt, of een optreden. We hebben een paar vakken waarbij je dan uiteindelijk na een periode moet optreden. 

Interviewer:

Ah, op die manier. Dan worden het ook gewoon lange dagen.

Rafael:

Dan worden het wel lange dagen, ja. 

Interviewer:

Nou, mooi. Duidelijk.

Allereerst wil ik eigenlijk een beetje kijken naar je huidige gedrag. Dat klinkt zo stom. Maar een beetje hoe je daarin staat en bepaalde mentale signalen bijvoorbeeld.

Ik zei net al, wij focussen natuurlijk op mentale gezondheid. Hoe merk jij dat het mentaal minder goed met je gaat? 

Rafael:

Ik denk vooral met mijn slaap. Dan slaap ik minder slecht. Of ja, dan word ik... 

Interviewer:

Minder slecht? Of goed? Minder slecht is goed. 

Rafael:

Dan slaap ik slecht. Sorry. Nee, maar dan slaap ik slecht en dan raak ik ook snel geïrriteerd en zo. Dat is wel denk ik de voornaamste reden dat ik merk dat het mentaal minder goed met me gaat. 

Interviewer:

Dus met name die slaap, daar merk je dat gewoon heel erg in? 

 

 

Rafael:

Ja.

Interviewer:

En slaap is sowieso een punt waar je dat inderdaad aan kan zien. Merk je dan ook als het mentaal minder goed met je gaat dat je eigenlijk ook nergens zin in hebt? Je bent chagrijnig. Speelt dat mee met elkaar? 

Rafael:

Ja, zeker. Dat ik gewoon wat moeilijker uit mijn bed kom. 

Interviewer:

Ja, dat snap ik. En als je zo vaak naar school moet, dan moet je wel een keer je bed uit.

Rafael:

Ja, zeker wel. 

Interviewer:

Ja, dat snap ik. Zou jij een recente situatie kunnen beschrijven waarin je je dan mentaal wat slechter voelt? Dus stress of overbelasting? 

Rafael:

Ja, ik had dan laatst echt een deadline. En dan... Ja, ik ben heel slecht met deadlines. Dan is het meestal dat het dan in de eerste paar weken gewoon niet lukt. En dan komt de deadline dichterbij en dan raak ik gewoon een beetje gestrest. En dan merk ik wel dat het een beetje berg afwaarts gaat. 

Interviewer:

Dus ben je gewoon al onrustiger? 

Rafael:

Ja, dat zeker. 

Interviewer:

En dat merk je dan in je slaap? 

Rafael:

Ja, vooral. En ook vooral omdat ik dan in de nacht nog mee bezig ben, omdat het af moet zijn. 

Interviewer:

Ja, dat snap ik wel. Logisch, ik moet je zeggen, ik herken het ook wel.

Ja, student zijn is dus niet altijd heel makkelijk. Nu heb ik het natuurlijk over een recente situatie gehad. En nogmaals, gewoon lekker zeggen wat je zelf wil zeggen.

Je hoeft niet alles op tafel te gooien. Weet dat het in ieder geval privé blijft.  Zou jij een situatie kunnen beschrijven waarin je je vroeger of laat ik zeggen de afgelopen vijf jaar slechter hebt gevoeld? In het algemeen gewoon mentaal. 

Rafael:

Ja, wel regelmatig. Gewoon een beetje trauma dingen enzo.

Lastige tijd gehad. Dat is wel echt een periode geweest dat het toen nog wel echt slechter ging dan dat ik bijvoorbeeld stress kreeg door een deadline. Ja, dat was iets heftiger.

Interviewer:

Ja, we lachen er nu om, maar dat is eigenlijk natuurlijk niet zo heel grappig. 

Rafael:

Nee. Ja, dat is ook zo.

Interviewer:

Dus dat was allemaal, hoe je het net noemt, een trauma dan. 

Rafael:

Ja. 

Interviewer:

En loopt dat dan nog steeds heel erg achter je aan? Merk je dat je daar nog steeds last van hebt of is het nu iets rustiger? 

Rafael:

Ja, ik merk dat het vooral, dat ik erdoor school ook soort van minder tijd heb om daarover na te denken. En als het komt dat het dan in de nacht is ofzo, wanneer ik al niet lekker kan slapen, dat helpt er ook niet mee. 

Interviewer:

Nee, nou helemaal niet. Je zei net dat als je slecht slaapt, dat je daaraan herkent dat je je minder goed voelt. Dat snap ik dan wel, ja. En is dat dan, heb je daar dan toen der tijd hulp voor gezocht of iets voor gedaan om dat op te lossen? 

Ja. Beter mee leren omgaan, laat ik het zo zeggen. Ja, ik heb vooral dan echt erover gepraat. En ook wel gewoon een beetje mijn planning aangepast. Ja, dat hielp ook wel. Dat ik dacht van, nu moet ik even rustig aandoen, anders ga ik over mijn grens heen.

Interviewer:

Ja. Nou, het is op zich goed dat je dat herkent. Ja, dat is altijd al wel heel fijn. 

 

 

Rafael:

Ja, dat wel, maar meestal komt het wel daarna pas. Ja, dat ik al over mijn grens ben gegaan. 

Interviewer:

Eigenlijk te laat dus. 

Rafael:

Eigenlijk te laat en dat ik dan pas een planning maak voor mezelf. En dat ik dan pas tegen mezelf zeg, ik moet niet over mijn grens gaan.

Interviewer:

Dus eigenlijk wat je zegt is van, ja inderdaad, ik kom er te laat achter dat ik over mijn grens ben gegaan. Voor mezelf, mijn eigen lichaam. Waardoor je eigenlijk daarna met alle mogelijke gevolgen zit.

Rafael:

Ja. Als het ware. Ja.

Interviewer:

Oké. Nou ja, duidelijk. Nou, in ieder geval mooi dat je dat durft te delen.

Nou, eigenlijk heb jij de volgende vraag al een beetje beantwoord. De volgende vraag was, hoe merk je die signalen meestal op tijd of vaak pas achteraf? Ja, dus achteraf. Ja, wat je net zei. Achteraf dus, eigenlijk te laat. Waarom zou het voor jou belangrijk zijn om het wel op tijd op te merken? 

Rafael:

Dat ik dus gewoon die planning kan maken op tijd. En dat ik dan niet over mijn grens ga.

Interviewer:

Nee. Want meestal als je al over de grens bent gegaan, dan is het al te laat. Dan ben je al te laat.

Rafael:

Ja. Dus ik snap dat het belangrijk is om het op tijd te weten en te merken. Ja.

Interviewer:

Nee, dat snap ik heel goed. Ja, en misschien heb ik net ook een klein beetje antwoord gegeven hoor. 

Rafael:

Je zegt alles maar voor. Nee, dat is niet waar. 

 

 

Interviewer:

Wat gebeurt er dan als je het echt te laat opmerkt? Wat je net zei, dan loopt het gewoon niet zo lekker. Wat zijn nou echt dingen die dan voor jou echt gebeuren die je dan meemaakt omdat je het gewoon te laat opmerkt? Of hoe voel je je dan echt? 

Rafael:

Ja, ik merk dat ik dan gewoon heel weinig energie heb. En dan toch gewoon sneller geïrriteerd raak. Of toch gewoon echt hoofdpijn door zo slecht te slapen, zeg maar. Dus dat vooral, daar merk ik het wel echt aan.

Interviewer:

Denk je dat je dan ook langzaam in een soort van sociale isolatie terechtkomt? Dat je veel meer met jezelf blijft en niet de connectie met anderen gaat opzoeken? Of heb je dat niet echt gemerkt? 

Rafael:

Nee, het is meer dat ik wel dan probeer om zo'n min mogelijk contact met mensen te maken. 

Interviewer:

Je probeert om zo'n min mogelijk contact te maken?

Rafael:

Ja, omdat ik dan denk van ik heb er niet echt heel veel energie voor en ik heb er niet heel veel zin in. Maar het lukt niet altijd natuurlijk. Ik ga gewoon naar school dan.

Interviewer:

Ja, zo moet het natuurlijk ook. 

Rafael:

Ja, dan moet je zo je contact maken. Om dan iedereen daar te negeren is ook wat. 

Interviewer:

Ja, daar heb je ook een punt. Ja, oké, duidelijk.

En wat betekent het dan voor jou persoonlijk dat je dan eigenlijk dat probleem op tijd herkent? Of überhaupt herkent? Maar ja, het gaat natuurlijk wel over je eigen leven, over je mentale gezondheid. En naast mentale gezondheid ook direct over je lichamelijke gezondheid. Hoeveel betekent dat voor jou? Wat betekent dat voor jou? 

Rafael:

Ja, het betekent sowieso veel voor mij.

Ik vind mentale gezondheid, als je je sowieso mentaal goed voelt, dan is het ook gewoon kans op dat je je fysiek ook gewoon goed voelt. Dat is gewoon veel groter dan op dat moment. Dus ik vind dat best wel belangrijk, ja.

Interviewer:

Ik denk dat dat ook wel heel belangrijk is, hoor. Ja, ik blijf er ook wel bij van, je hebt maar één lichaam. Het leven is ook maar kort, zeggen die oude mensen dan altijd. Nou, dan ga ik nu eigenlijk een beetje... Nou, heel veel dingen heb ik net al gehoord. Dat is eigenlijk waar wij dus ook als projectgroep heel erg mee bezig zijn.

Rafael:

Ja, nou zeker.

Interviewer:

Dat is een probleem dat wij graag zouden willen aanpakken. Oplossen ga ik het ook niet noemen. Nou ja, aanpakken eigenlijk wel. Gewoon niet oplossen, want dat kunnen wij niet zo heel snel doen. Dan ga ik nu eigenlijk kort iets vertellen over wat voor product wij nu hebben.

Wij krijgen een sensor die je dus aan de onderkant van een horloge kan bevestigen. Een korte uitleg daarbij. We hebben dus een enquête de ronde ingestuurd over een band zonder schermpje.

Want dat willen we sowieso niet, want dat zorgt er ook voor afleiding, isolatie. Maar uit dat onderzoek kwam eigenlijk naar voren dat die band... mensen willen niet nog een band. Veel mensen hebben nog steeds een horloge.

Daarom zijn we eigenlijk op dit idee gekomen. Met deze sensor worden dus constant vitale functies gemeten. Hierbij moet je dus denken aan een hartslag, maar ook wat jij zei, slaappatronen, huidtemperatuur en een stappenteller, waardoor je ook een beetje kan zien van hoeveel beweeg ik nou echt. Want ook wat jij zei, als ik toch die connectie met mensen niet maak, ben ik toch veel thuis ook.

Doe ik wat minder. Dat je er gewoon geen energie voor hebt. En eigenlijk hiermee hopen we gewoon dat mensen vroegtijdig een mogelijke depressie herkennen.

In dit geval hoeft het dus ook niet per se echt een depressie te zijn. Maar meer dat je vroegtijdig de signalen herkent die mogelijk bij een depressie kunnen horen. En misschien ook voor de duidelijkheid deze meetwaarden.

Die kan je dus vinden in je app. Alleen voor jou, wij zien dat niet. Niemand ziet dat.

Dus dat is volledig privé. Omdat ook privacy heel erg belangrijk is natuurlijk. Over dit idee, ik hoop dat het voor jou duidelijk is.

Ik zet hier voor jou het prototype. En dan heb ik een aantal vragen. Wat is eigenlijk je eerste reactie als je dit ziet? En hier op die foto zien we dus het horloge.

Ons idee, hoe je hem kan bevestigen en hoe het zit als hij erop zit. 

 

 

 

Rafael:

Ja, mooi. Ik vind het vooral fijn dat het geen scherm heeft.

Dat het gewoon een schijf is die je onder op je horloge kan bevestigen. Dat is denk ik vooral ook met de jongere generatie. Dat die schermpjes, en sowieso voor mij, omdat ik al best wel veel schermpjes om me heen heb. Je moet bijna. Je kan eigenlijk ook niks meer zonder.

Interviewer:

Dat is natuurlijk ook zo. 

Rafael:

Dus ik vind het zeker een mooi product. 

Interviewer:

Nou, mooi. Heb je zelf een horloge? 

Rafael:

Nee, ik heb zelf geen, maar ik zou altijd nog wel een horloge willen. 

Interviewer:

Ja, je wil al heel lang een horloge? Maar je hebt ook geen smartwatch? 

Rafael:

Nee. 

Interviewer:

Nee, dus je hebt gewoon je telefoon. Ja, dat kan natuurlijk ook. Ja, helemaal niet erg. Dat is ook helemaal prima. Ja, nee, dat heb je er ook tussen zitten.

Nou, in ieder geval fijn dat je dit een mooi product vindt. Wat denk je nou echt dat dit gaat oplossen? Ik heb het natuurlijk net een beetje genoemd wat wij willen oplossen, aanpakken. Maar denk je dat dat is wat je echt zou kunnen oplossen met dit product? 

Rafael:

Goeie vraag. Ja, ik denk toch het voorkomen dat je te erg in die, ja, in dat je zeg maar te antisociaal wordt. En dat je toch te erg in je bubbel begint te raken.

Ik denk dat het gewoon wel oplost als je daar gewoon snel wordt geconfronteerd met. Yo, je bent nu iets te veel thuis. Dat soort dingen. 

Interviewer:

Nee, dat is goed dat je dat zegt.

Ja. Even kijken hoor. Ja, en dan moet ik heel veel nadenken hoor.

Ik wilde wat zeggen, maar ik ben het helemaal vergeten. Ja, stom hè? Hij meet natuurlijk heel veel dingen. En jij hebt natuurlijk net een verhaal verteld over een eigen situatie en dat je het eigenlijk gewoon te laat herkende.

Ja. Denk je dat zo'n product kan helpen bij het vroegtijdig herkennen ervan? 

Rafael:

Ja, dat denk ik wel. Ja. En dan puur gewoon omdat je die gegevens kan zien en daardoor een soort van feedback daarop krijgt van wat jij nou echt doet. Ja. Ik denk op recht dat het wel zou helpen.

Interviewer:

Ja, en dan kom ik nu met een hele stomme vraag, vind ik het eigenlijk persoonlijk. Als je dit product in één woord moet beschrijven, welk woord zou dat van zijn? Vind ik persoonlijk al een hele moeilijke vraag hoor.

Rafael:

Ja, nee, ik ook. Het is één woord.

Interviewer:

Van mij mag het ook één zin zijn, over een paar woorden. 

Rafael:

Oké, ik denk... Ja. Ja, nee, ja. Het bewustzijn. Ik denk…dat zijn twee mooie woorden aan elkaar. 

Interviewer:

Mooie woorden die bij elkaar horen. Nee, mooi.

En waarom denk je dat? Of waarom zou je dat woord erbij geven? 

Rafael:

Ja, omdat je dan toch gewoon door dat wel bewust wordt met hoe je mentaal gewoon toch erbij zit, zeg maar. Dus dat je daar wel echt gewoon even bewust van wordt. Bewustwording eigenlijk, één woord.

Interviewer:

Bewustwording. Mooi woord. Ja, daar kom ik nu eigenlijk... We hebben het natuurlijk gehad over het prototype.

Die heb je net gezien, dus ik hoop dat je het een beetje in je hoofd hebt. Daar komen nu eigenlijk een paar diepte vragen over de features. Nou, je had het natuurlijk net al een beetje over het schermloze design als het ware. Dat hij dus geen scherm heeft.

Hoe voelt dat voor jou, dat hij dus ook geen scherm heeft? 

 

 

Ja, prettig. Ja, dat vind ik wel echt prettig. Waarom? Ja, dat is wat ik net zei.

Ik zit echt, zeg maar... Ik moet dan ook vaak gewoon in de studio zitten. En dan heb ik al best wel een groot scherm voor me. En dan is het denk ik wel fijn dat ik nog niet afgeleid word door een ander scherm. Van het horloge, zeg maar.

Interviewer:

Dus eigenlijk, als ik het even kort samenvat, dan zei je eigenlijk van ik heb al zoveel schermen om me heen. Als er nog een bijkomt, dan wordt het gewoon te veel.

Rafael:

Ja. 

Interviewer:

Oké. Nee, duidelijk. Wat zegt dat eigenlijk over hoe jij graag technologie zou willen gebruiken? 

Rafael:

Ja, met maten. 

Interviewer:

Ja, duidelijk. 

Rafael:

Zeg maar, gewoon de technologie die ik nodig heb. En niet per se, denk ik, een horloge die meldingen op mijn pols geeft van... Nee.

Je moet even naar buiten of zo blijven. Bijvoorbeeld. Of je hartslag is te hoog.

Dat soort dingen. 

Interviewer:

Dus je hebt liever dat je dat ergens anders ziet en niet op een scherm? Nee, niet op nog een scherm, zeg maar. Niet een onnodig, gewoon op je telefoon, zeg maar.

Dan moet je het heel even duidelijk maken voor mij. Dan zou je dus zeggen dat je het op een scherm wil hebben die je al hebt. Een bestaand scherm eigenlijk. 

Rafael:

Ja, dat ik niet een extra scherm heb. Dus in dit geval een telefoon of een laptop.

Interviewer:

Oké. Dus zo zou jij dan gewoon graag technologie willen gebruiken. Dus heel kort samengevat. Eigenlijk gewoon, je hoeft niet nog iets extra's. Waar je weer door afgeleid wordt.

Een extra scherm, als het ware. 

Rafael:

Ja. 

Interviewer:

Oké, nou duidelijk.

Dan gaan we nu eigenlijk een beetje naar de mentale monitoring. Dus eigenlijk de monitoring van de vitale functies. Hoe zou jij je voelen als deze band eigenlijk aangeeft dat je je mentale toestand verslechtert? Kijk, ik gok dat ik zou weten van ja, vast niet zo heel leuk.

Maar hoe zou jij je daarbij voelen? 

Rafael:

Ja, niet heel leuk. Ik vind dat een hele logische vraag eigenlijk.

Ik denk ook heel confronterend op wat het kan zijn. Als je ziet van je mentale toestand is echt niet goed. Ik denk dat dat best wel even binnenkomt als je dat ziet.

Interviewer:

Tuurlijk. Ja, dat snap ik. Dat is niet gek denk ik.

Nee, ik denk dat dat heel logisch is. Kijk, de vraag die geeft natuurlijk wel een beetje, richting wil ik niet zeggen. Kijk, als je mentale toestand verslechtert dan. Gok ik dat niemand gaat zeggen van oh. Ja, dat vind ik prima.

Rafael:

Helemaal omdat ik het vaak merk als het pas achteraf is. Dat ik achteraf al mentaal niet goed ben zeg maar. Dat je dan toch echt bedenkt van oké, ja. Er is wat aan de hand. 

Interviewer:

Waarom zou dat voor jou dan waardevol zijn? Als je, wat je net zegt van ja, het zou best wel confronterend zijn. Als je ziet dat je mentale toestand verslechtert via in dit geval zo'n app dan.

Waarom zou dat voor jou wel heel waardevol zijn om dat te weten? 

Rafael:

Ja, ik denk vooral omdat je dan gewoon direct kan handelen op het moment wat je ziet.

Van als je, dat je gewoon, dat je niet in een diep dal terechtkomt.

En dat je daar gewoon even een tikje krijgt van yo, word er echt van bewust. 

Interviewer:

Ja. Dus toch alweer op tijd kunnen handelen.

Rafael:

Ja, op tijd kunnen handelen. En dat je niet te laat bent straks. Te laat. Dat vooral. 

Interviewer:

Dat diepe dal wat je net zei inderdaad. Wat zou je dan echt met die informatie doen die je dan ziet? En dan in dit geval, ik ga dat nu even als een open vraag stellen. Dus de informatie die je daar ziet. Wat je daarmee zou doen.

En dan hoeft het van mij niet per se te zijn dat je ziet hoe je je mentale toestand verslechtert. Maar bijvoorbeeld ook dat die op peil blijft of verbetert. Wat zou je met die informatie doen die je daar ziet? Dus het mag gewoon alle richtingen omgaan.

Dus heel open eigenlijk. 

Rafael:

Ja, oké. Ja, ik zou er zeker niet niks mee doen.

Nee. Ik denk dat ik dan wel gewoon even ga kijken wat goed voor me is. En misschien toch even gewoon dicht bij mezelf blijf.

Van waar ik nu mee bezig ben. Is dat echt nodig? Ben ik niet te druk nu. En dat ik toch gewoon even een soort van, gewoon even een kleine pauze neem.

En even nadenken van, is het waar? En hoe kan ik nu ervoor zorgen dat het niet erger wordt, zeg maar. En dat het gewoon oké blijft. Dus misschien toch wel een klein beetje zelfreflectie op zo'n moment.

Interviewer:

Ja. Oké, nee, dat is een duidelijk antwoord. We hebben er natuurlijk al een beetje over een prototype gehad.

Die heb je net gezien. Dus ik heb ook gevraagd hoe je je daarbij voelt, wat je ervan vindt. Zou je dit dagelijks willen gebruiken, willen dragen? Je moet wel een horloge hebben natuurlijk.

Rafael:

Ja, dat is ook zo. 

Interviewer:

Maar als je net zei, die wil ik wel nog steeds heel graag. Dus dat moet wel lukken denk ik, ooit een keer. Zou jij dit dan dagelijks willen gebruiken, dragen? Waarom wel, waarom niet? Of zou je daar dan ook op dat moment voor kiezen, want ik wil het bijhouden. Dus ik koop ook gelijk een horloge.

Rafael:

Hoe groot is dat ding? 

Interviewer:

Ja, hij is 3 millimeter dik. Natuurlijk heb je een horloge dat heeft een kleine dikte aan de achterkant. En die 3 millimeter is eigenlijk het dunste wat we kunnen krijgen.

Dat is echt dun. Dus we hebben het tijdens school met de werkgroep getest met een klein houten plaatje ertussen. Je hebt er eigenlijk geen last van, of in ieder geval amper.

Het is alleen een kleine ophoging. Er zit iets meer ruimte tussen je huid en het horloge. Maar ja, dat is op zich logisch.

Het is wel echt minimaal. En qua grootte voor de rest, hij is iets minder groot dan de onderkant van het horloge. Dus hij is gewoon klein, rond, plat, dat.

Rafael:

Ja, dat is eigenlijk mijn voornaamste reden, hoe dik is die, hoe erg gaat dat gewoon irriteren. Maar als het gewoon minimaal is, dan zou ik het wel dagelijks gebruiken. Helemaal met mijn situatie, denk ik.

Interviewer:

Dan zou je dat wel dagelijks willen gebruiken. Nou, mooi. Hij is inderdaad niet zo heel dik.

Zou jij dan zeggen, er zit ook geen pinnetje in, dus hij drukt in principe niet in je huid. Zou je dan zeggen, ik wil hem gewoon plat hebben, dus dat hij gewoon plat onder de pols ligt. Of zou je zeggen, maak er een kleine ronding in, dat hij meevoert met de band van het horloge.

Rafael:

Nee. Ik denk, plat is gewoon prima. 

Interviewer:

Ja, ik denk dat het ook wel prima is, als je zo even naar de pols kijkt.

Hij is natuurlijk ook niet heel groot, dus dat valt redelijk plat. Deze ook zo. 

Nou, dan zijn we bijna op het einde gekomen. Dan komen we eigenlijk alleen nog een beetje bij de toegevoegde waarde die het biedt voor jou als persoon. Stel dat dit product echt goed werkt, wat zou het voor jou veranderen in jouw leven? 

Rafael:

Stel dat het product echt heel goed werkt, dan denk ik wel gewoon mijn mentale gezondheid. Mijn slaap vooral, en dat ik niet over de grens ga.

Dat ik niet te laat ben, zeg maar. 

Interviewer:

Maar qua slaap, jij zou dus je horloge dan in de nacht omhouden? Ja, ik denk sowieso de eerste paar weken wel. En dat zou je dan puur doen omdat je die gegevens wil weten?

Rafael:

Ja

Ja, want ik kan me best voorstellen dat met een horloge slapen niet het allerfijnste is wat er is. 

 

Nee, zeker niet. 

Interviewer:

Maar in dit geval zou jij dat niet erg vinden? 

Rafael:

Nee.

Interviewer:

Dus omdat het toegevoegde waarde biedt? 

Rafael:

Ja. 

Interviewer:

Wat zou je tegenhouden om het te gebruiken, te kopen? 

Rafael:

Ik denk, als het toch niet echt betrouwbaar voelt. En dat het misschien mijn privacy kan schenden, zeg maar.

Interviewer:

Met name privacy? Ja. Oké. Mooi dat je dat zegt.

Dat is uit de enquête ook heel veel naar voren gekomen. Privacy vinden mensen heel belangrijk. Ja, dat is ook heel belangrijk.

Rafael:

Ja, dat vind ik ook heel belangrijk. Ik denk dat dat wel de voornaamste reden zou zijn waarom ik het zou tegenhouden om het te kopen. 

Interviewer:

Dus je zou eigenlijk je privacy, wil je het dan echt alleen voor jezelf houden? Of zeg je van de makers van het product mogen het ook weten? 

Rafael:

Nee, ik denk vooral voor mezelf.

Interviewer:

En dan had ik net ergens over nagedacht, zou jij zeggen van ja, meerdere mensen kopen dat product dan, dat je dan bijvoorbeeld vrienden kan maken en dat je die dan kan toevoegen dat die dat dan wel mogen zien. Via de app dan. Of zeg je van, ook niet, het is echt puur voor mezelf? 

 

Rafael:

Nee, ik denk wel echt puur voor mezelf. En als ik het wil delen, dat ik het dan wil laten zien aan mensen. Dat je het gaat laten zien.

Interviewer:

Duidelijk. Ik dacht, die vraag ga ik toch wel geven, mocht iemand dat misschien wel interessant vinden. Waarom zou het voor jou, wat je net zei, dat tegenhouden, die privacy.

Waarom zou dat voor jou echt doorslaggevend zijn om het niet te kopen? 

Rafael:

Ja, ik vind privacy wel heel belangrijk. En helemaal omdat het om jouw mentale gezondheid gaat. En dat gaat niet heel veel mensen aan. 

Interviewer:

Nee, alleen jezelf eigenlijk. 

Rafael:

Ja, eigenlijk alleen mezelf. En als ik het dan echt wil delen, dan deel ik het wel met mensen. Maar nee, dat wil ik eigenlijk gewoon zelf zien als eerst. Ja, gewoon lekker voor jezelf.

Interviewer:

Gewoon lekker voor jezelf. En nu de allerlaatste vraag. Jij zou het product wel of niet kopen? 

Rafael:

Ik zou het wel kopen.

Interviewer:

Wel kopen. Ja. Oké.

Top. Nou, dat was het. Nou, mooi.

Nou, super. Heel erg bedankt. In ieder geval.

Ik denk dat wij hier weer een heel stuk verder mee komen. 

Rafael:

Mooi. 

Interviewer:

En dat is sowieso heel fijn, daar doen we het voor.

Dus dan wil ik je heel erg bedanken. 

Rafael:

Geen dank.