Interviewer:
Goedemiddag, het is vandaag 27 februari 2026 om 4 uur en ik ga vandaag mijn eerste interview doen. De allereerste vraag zou je je misschien kunnen voorstellen. Wie ben je, hoe oud ben je?

Julia:
Ik ben Julia, ik ben 18 jaar en ik woon in Amersfoort.
Ik zit nu op het MBO in Utrecht op Nemeto, ik doe ruimtelijke vormgeving. Ja lekker eigenlijk, daar heb je heel veel meer over niet pers te vertellen.

Interviewer:
Zou jij kunnen vertellen hoe je gemiddelde weken een beetje uitziet? Wat doe je zo'n beetje?

Julia:
Normaal zou ik nu op school zitten, maar ik maak nu mijn stage.
Dan zit ik van maandag tot vrijdag van 9 tot 5 op mijn stage. Dat is best flink. Mooie werkweek.
En daarna ga ik naar huis. Dan ben ik vaak wel moe, dus dan val ik ook wel snel in slaap. Even avondeten en dan gewoon mijn bed in duiken.

Interviewer:
En in het weekend, soms wat leuks doen, misschien nog de stad in. Doe je dat wel een beetje, de stad in?

Julia:
Ja, dat vind ik wel leuk om te doen. Wat doe je daar dan? Gewoon lekker uitgaan, even de club in, een klein dansje of een drankje.

Interviewer:
En ga je daar dan met vrienden naartoe? Of ga je daar in je eentje naartoe en zie je daar mensen die je kent?

Julia:
Nee, ik zou niet zo snel in mijn eentje gaan. Ik vind dat ook wel een beetje spannend. Ik zou niet alleen fietsen s'avonds. Hier in Amersfoort helemaal niet. Dus nee, ik ga altijd met vrienden of daarheen.

Interviewer:
Oké, duidelijk. Hoe ziet jouw sociale leven er momenteel een beetje uit?

Julia:
Nou, als ik op mijn stage ben, dan heb ik gewoon interactie met mijn collega's. En ik kom er thuis en als ik mijn vriend zie, dan... Oh, leuk. Ja, leuk.
Ik spreek gewoon met vriendinnen af, waarmee ik dan bijvoorbeeld ook uitga. Of gewoon lekker thuis, gewoon gezellig. Hoeveel mensen woon je thuis? Eh, vier.
Inclusief mezelf. Ja, en dan? Met mijn moeder, mijn broer en mijn zus. En ik heb ook een kat.

Interviewer:
En een kat. Kijk, super. Dus daar praat je ook mee.

Julia:
Ja.

Interviewer:
Oké, hoe vaak heb je contact met anderen? Dus je vertelde het daar al wel een beetje over, maar hierbij kan je ook kijken naar offline of online. Maakt eigenlijk niet zoveel uit.

Julia:
Nou ja, ik heb online sowieso wel veel contact met vriendinnen. Soms ook gewoon bellen, dus echt gewoon praten in plaats van alleen maar appen. Dus dat is wel fijn.
Ook als ik er niet langs kan komen of zo, want een paar wonen ook ver weg. Dus dan zie ik ze niet zoveel fysiek, maar ik heb wel gewoon veel appcontact en bellen en zo.

Interviewer:
Oké, en misschien een beetje een rare vraag. Met wie voel je je dan het meest verbonden? Mensen vinden het nooit zo fijn om daar direct één iemand bij te pakken, maar... Daardoor ook een beetje doorvragen, zeg maar, heb je dan meerdere echt goede contacten of eigenlijk wel echt maar eentje waar je constant contact mee hebt of kan hebben?

Julia:
Nou, ik heb gewoon wel een paar, dat zijn echt wel mijn beste vriendinnen. En mijn zus, die zie ik hier thuis natuurlijk heel veel. Maar daar praat ik ook heel veel mee en we zijn gewoon heel close.
En ja, mijn vriend ook. Daar ben ik ook gewoon close mee. Zou ik ook lekker met hem praten? Dat zou wel heel fijn zijn, ja.

Interviewer:
Dat helpt wel bij je relatie, denk ik.

Interviewer:
Wat betekent sociale verbinding voor jou? Lastige vraag, hè? Ja, sociale verbinding, eigenlijk hoe je contact hebt met anderen. Dus hoeveel dat voor jou betekent. Dus dat je vrienden hebt, je gezin, je vrienden.

Julia:
Nou, ik vind het wel belangrijk om gewoon in contact te blijven met mensen. Het is ook fijn voor jezelf natuurlijk, want als jij je helemaal afsluit van iedereen, dan... Ik vind het niet fijn om alleen in mijn kamer te zitten voor een paar dagen.
Dan merk ik ook echt dat ik gewoon wat sipper word. Dus ik vind het wel heel belangrijk om in contact te houden met mensen. En gewoon meerdere keren af te spreken en leuke dingen te doen. Gewoon voor jezelf, is dat heel goed.

Interviewer:
Ja, dat is zeker waar. Dat wordt ook heel vaak gezegd, dat het heel goed is om contact te houden. Dus je bent wel een sociaal type?

Julia:
Ja, dat zou ik wel zeggen vanzelf, ja. Nee, dat mag.

Interviewer:
Wanneer voel je je nou echt verbonden met mensen?

Julia:
Nou, het kan natuurlijk op verschillende manieren. Dan kan je je verbonden voelen met iemand. Want ik voel me heel anders verbonden met mijn moeder dan met mijn vriendinnen, bijvoorbeeld. Maar gewoon op het moment dat je met iemand gewoon goede gesprekken kan hebben en zo. En je kan gewoon delen hoe je je voelt. En ja, je accepteert elkaar, je respecteert elkaar. Dan vind ik dat je met elkaar verbonden bent.

Interviewer:
En wat maakt het dan anders dat je je verbonden voelt met je moeder dan met je vriendinnen? Op welke aspecten?

Julia:
Nou ja, je hebt natuurlijk andere interesses. En mijn moeder, die kent mij als hoe ik thuis ben. En bijvoorbeeld vriendinnen van school, die kennen mij als hoe ik op school ben. Dus ze zien natuurlijk een hele andere versie van mij. Ja, nee, dat is zo. Zeker waar.

Interviewer:
Heb je ooit een periode gehad waarin je je sociaal een beetje geïsoleerd voelde?

Julia:
Nou, dan denk ik toch wel eigenlijk de coronatijd. Ik was toen twaalf, dertien. Maar het heeft wel veel invloed op mij gehad. Het was wel... Je gaat niet naar school. Toen zei je dat er meer waren in school, hè? Ja, nou ja, toen ik in groep acht zat, was het ook eind groep acht. Maar dat was niet echt... Ja, dat was heel kort. Ja, in de eerste klas toen. Toen zeiden ze, nou ja, hadden we een nieuwe klas. Maar toen... Nou, toen gingen we dus niet meer naar school. We hadden thuisles. Maar mijn vriendinnen op dat moment waren ook echt mijn vriendinnen van school. En die zag ik eerst wel heel vaak. En toen daarna niet meer tijdens die coronatijd. Gewoon dat heel veel thuis zitten, dat was echt wel lastig. Ja, dat klopt ook.

Interviewer:
Dan gaan we eigenlijk een beetje verder naar het volgende deel. Ervaring met sociale isolatie. Je vertelde net al een klein beetje over de coronatijd. En dan deze vraag van, kun je een concreet moment beschrijven waarop je je sociaal geïsoleerd voelde? Als we dan nu de coronatijd erbij pakken. Wat heb je eigenlijk op dat moment gedacht? Wat gebeurde er? Wat voelde je daarbij? En hoe heb je daar uiteindelijk op gereageerd?

Julia:
Nou ja... Gewoon... Zo, daar moet ik even op nadenken hoor. Dat mag.
Ja, gewoon dat je... Die lessen... Dus je wordt wakker en je hebt misschien om negen uur een les ofzo. Dus je kan lekker uitslapen omdat je niet naar school hoeft. En je doet het even open. Niemand doet z'n camera aan. Niemand heeft daar zin in enzo. En ik vond het zelf altijd wel gewoon netjes om de camera aan te doen. Ik vond het ook wel leuk als andere mensen dat deden. Maar dat in mijn klas deden ze dat ook niet. Dus dan merk je echt dat je... Je hebt gewoon geen... Je hoort wel je docent praten, maar je voelt niet echt... Er is niet echt contact. Niet echt connectie ofzo? Nee. En toen zag ik eigenlijk alleen maar dezelfde mensen. Dus mijn moeder, mijn zus en mijn broer. Dus ja, ik had ook gewoon geen zin om naar buiten te gaan. Want ik hoefde toch nergens heen, want ik mocht nergens heen. Dus ik voelde me... Ik moet zeggen dat het best wel lang geleden is al. Dat zeker. Je gaat je bijna gewoon een beetje eenzaam voelen. Dat is wat je wel vaak erover hoort. Ja, ik denk dat het voor iedereen toen wel een beetje een lastige tijd is geweest. Ja, dat klopt ook.

Interviewer:
Wat zijn volgens jou, een beetje in het algemeen, nou oorzaken van sociale isolatie? Dus hoe wordt dit veroorzaakt?

Julia:
Nou ja, als je zelf geen contact opzoekt met mensen. Stel, je zit ergens mee. Dat je ervoor kiest om er niet over te praten. En... Ja, gewoon daardoor dus echt jezelf gaat isoleren.

Interviewer:
Dus gedrag speelt hier wel een belangrijke rol.

Julia:
Ja, maar het komt natuurlijk ook van beide kanten. Ja, het is ook wel leuk als mensen jou ook opzoeken.

Interviewer:
Dus eigenlijk moet je zeggen dat het echt van beide kanten moet komen. Om sociale isolatie eigenlijk niet te creëren.

Julia:

Ja. En denk ook aan mensen die zich misschien alleen voelen. Dus ga bijvoorbeeld langs naar je oma of je opa of zo.

Ja, bijvoorbeeld als die niet zelf naar jou toe kunnen komen. En misschien voelen die zich alleen. Dus dan kan je daaraan denken om daarlangs te komen. Om anderen ook te helpen. 

Interviewer:

En hoe zou je dat doen als je zou kijken naar coronatijd? 

Interviewer:
Ja, dat is lastig. Van beide kanten als je wil eigenlijk.

Julia:
Ja, dat is lastig. Wat ik had gedaan, ik had tijdens de coronatijd... Ja, toen vonden we dat superleuk om te doen. Gingen we allemaal kaartjes schrijven naar elkaar.
Maar dat deed ik dan gewoon met die vriendinnen. En dat is ook wel leuk om naar familie te doen. En gewoon af en toe wat sturen.
En gewoon videobellen, lekker veel videobellen als het kan.

Interviewer:
Oké, duidelijk, goede oplossingen. Wat zijn signalen voor jou dat iemand, of jijzelf, sociaal geïsoleerd raakt? Dus hoe kan je daar een beetje achter komen?

Julia:
Ik denk dat je het wel merkt als je met iemand wat wilt doen. En je hoort heel vaak nee. En gewoon, ja, het zou natuurlijk kunnen dat iemand geen tijd heeft. Maar gewoon mensen die wel vaak thuis zitten, die dan... Hoe zeg je dat? Ja, mensen die vaak thuis zitten dat je wat doorhebt of zo. Ja, ja.
Of hoort van anderen. En dat kan natuurlijk. Maar gewoon, ja, als je met jou geen contact hebt opzoeken of met andere mensen. Gewoon in het algemeen. Dat ze dan alleen zijn.
Ja, ik denk dat dat wel goede signalen zijn.

Interviewer:
Verandert dat voor jou ook bepaald gedrag? Dat jij daardoor anders gaat reageren daarop, je anders gaat gedragen? Als je dat doorhebt, dat iemand dat heeft, dat iemand sociaal geïsoleerd raakt?

Julia:
Nou ja, het liefst wil je natuurlijk wel iemand helpen. Ja, het is niet altijd even makkelijk. Dat is zeker. Ik kan ook wel zeggen dat ik dat ook niet altijd heb gedaan, zeg maar. Maar... Ja, nee, dat is ook lastig. Ik denk dat het voor iedereen lastig is. Want als je dat niet snel merkt aan iemand, of juist wel, hoe moet je daar dan mee omgaan? Dan wordt dan best veel van jezelf gevraagd, denk ik.

Interviewer:
Stel, je zou dat doorhebben, dat in dit geval bijvoorbeeld je oma een beetje sociaal geïsoleerd raakt. Hoe ga je daar dan zelf naar kijken, veranderd aan je zelfbeeld?

Julia:
Nou, je kan er wel naar kijken van... Het zou natuurlijk kunnen dat je denkt van... Ja, straks ben ik dit over na zoveel jaren. En dan zou ik eigenlijk gewoon alles tegendoen voordat het niet gebeurt. En gewoon, ja... Hou gewoon mensen dicht bij je. En in de gaten.

Interviewer:
Ja, nou, dat vind ik een wijze les. Wat zijn voor jou de gevolgen van sociale isolatie? Wat kan het met iemand doen, met jezelf of met een ander? Dus bijvoorbeeld mentaal, fysiek, of gerelateerd aan werk of school.

Julia:
Maar ook voor heel veel mensen zelfvertrouwen natuurlijk. Nou ja, het zou natuurlijk zo erg kunnen zijn dat iemand echt in een depressie terechtkomt. Dat zou kunnen.
En ook, je gaat niet meer... Als je echt thuis blijft zitten, dat je niet meer naar buiten gaat. Dan ga je je natuurlijk ook nog slechter voelen. Dus dan zou ik ook gewoon in beweging blijven.
En, nou ja, weer op die coronatijd. Het heeft natuurlijk ook wel heel veel invloed op je motivatie en zo. En wat je dan allemaal doet. Dus dat zie je natuurlijk ook heel veel. Dat mensen tijdens die coronatijd op school gewoon veel slechter placeren.

Interviewer:
Denk je dat dat nu nog steeds een beetje meespelt? Het is allemaal een tijd geleden.

Julia:
Ja, nou ja, het is wel zo. Mijn zus, die was geslaagd voor de TL-examen toen. En toen zei ze van, ja, als de corona er niet was, dan was het nooit gelukt en zo. Dus ik denk dat het wel een beetje, ja, dat het daar wel invloed op had. Dat je het er snel aan koppelt.

Interviewer:
Ja, op zich begrijpelijk, denk ik. Dan gaan we verder naar het volgende stukje. Gedragsverandering en barrières. Stel dat je meer sociale verbinding zou willen hebben. Wat zou je daar dan aan kunnen doen of wat zou je dan anders moeten doen om dat te veranderen? Dus stel je hebt nu toch één keer in de week of twee keer in de week dat je toch niks doet en een beetje alleen op je kamer zit. Wat zou je daar dan anders voor kunnen doen, zodat je dat minder zou hebben?

Julia:
Nou ja, ik zou gewoon iemand contacten. Het zou zelfs een goede buurder kunnen zijn of je koffie kan drinken of iemand van de kerk. Of iemand die je eigenlijk niet zo lang hebt gezien, maar gewoon om wat leuks te doen. Want ja, dat kan je doen. Zeker. En? Ik ben het even kwijt.

Interviewer:
Je bent even kwijt. Ja nee, ik denk dat dat op zich goede dingen zijn. Wat zou je je dan tegenhouden om dat te doen? Dus waarvan zou je denken van, ja ik kan in principe mijn buren een appje sturen dat ik daar even koffie kan drinken of zij bij ons. Maar wat zou je je daarentegen kunnen houden om dat dan te gaan doen?

Julia:
Nou, misschien zijn mensen bang om een nee te horen. Dat vind ik een hele goede. En daar kan ik mezelf eigenlijk ook wel in vinden. Ik heb vooral een paar jaar geleden dat ik echt gewoon, nou ja, daar word je gewoon een beetje onzeker van. Dan denk ik van ja, misschien willen mensen wel niet met mij wat leuks doen of met mij omgaan.
Maar dat is eigenlijk, stom gezegd, gewoon iets waar je overheen moet komen. Als iemand nee zegt, dan is dat jammer. Maar er zijn altijd mensen die jou wel gezellig vinden. En anders leer je nieuwe mensen kennen. Dat kan ook altijd nog.

Interviewer:
Ja, zeker. Daar komen we straks nog even op terug wat je net zei. Heb je ook ooit geprobeerd om je gedrag op een bepaalde manier te veranderen, waardoor je dan minder geïsoleerd zou raken? Dus, wat heb je geprobeerd? Zijn er dingen die wel werkten? Zijn er dingen die niet werkten? Of je hebt het nog nooit gedaan, dat kan ook.

Julia:
Nou ja, gewoon nogmaals, gewoon contact opzoeken met mensen. En gewoon even heel spontaan vragen van hé, zullen we over een uurtje wat gaan doen? Want je kan ook wel een afspraak maken voor volgende week, maar misschien komt er weer wat tussen. Gewoon echt die spontane afspraakjes maken, dat heeft wel echt gewerkt voor mij dan.

Interviewer:
Ja, nou mooi dat dat in ieder geval werkt. Wanneer zou je wel makkelijk in actie komen? Dus bijvoorbeeld als iemand jezelf uitnodigt. Dus dat jij in principe degene bent die ja of nee hoeft te zeggen. Of als het bijvoorbeeld heel laagdrempelig is. Dus bijvoorbeeld de kerk, dat die je uitnodigt om met een hele grote groep jongeren te gaan zitten ergens en gewoon gesprekken aan te gaan.

Julia:
Nou ik vind eigenlijk, ja ik zeg eigenlijk niet zo snel nee, ik vind het altijd wel leuk. En ook misschien heb je ergens iets minder zin in, dat je toch altijd wel kan proberen om er heen te gaan enzo. Dan is het weer iets nieuws wat je geprobeerd hebt. En misschien is het achteraf niet superleuk, maar dan heb je wel wat nieuws gedaan. Dat is ook, dat klopt.

Interviewer:
Wanneer zou je, oh sorry die heb ik net al verteld. Nou dan gaan we verder naar het volgende stukje, de huidige oplossing en de perceptie. Welke manieren ken jij om sociale isolatie te verminderen? Er zijn er best een hele hoop. We hebben er al wel een aantal genoemd natuurlijk. Waardoor je eigenlijk weer in contact komt met andere mensen, nieuwe mensen, mensen die je al kent.

Julia:
Oh ja, de kerk zoals het net gezegd was natuurlijk. Op school kan ik ook nieuwe mensen leren kennen. Zeker.
Maar ook gewoon een dagje naar een park gaan, misschien kom je iemand tegen of wat dan ook. En als je naar de winkel gaat of wat dan ook, ergens gaat zitten, dat je gewoon een praatje kan maken met iemand die daar bijvoorbeeld werkt. En het is misschien niet veel, maar dan heb je toch even die interactie gehad. En dat kan toch wel heel veel doen.

Interviewer:
Ja, zeker. Via social media kan je ook wel veel contact hebben.

Julia:
Zeker, kan je een hele hoop doen. Ja, heel veel contact.

Interviewer:
Ik weet niet of je goede manieren hebt genoemd. En qua wat je net zei, op social media kan je ook heel veel dingen doen. Heb je dan dat je bijvoorbeeld, als ik nu als voorbeeld, gebruik je dan Snapchat, Whatsapp, Instagram?

Julia:
Ja, ik maak eigenlijk bijna alles wel gebruik. Ik heb Snapchat, Instagram, Whatsapp. Of TikTok ook nog.
En dan is Whatsapp dan meer echt voor familie enzo. En Snapchat is echt met vrienden en daar kan je ook leuk foto's sturen. En naar Instagram is dan wat meer gewoon op jezelf, echt naar foto's kijken en filmpjes, dat soort dingen. Maar kan je ook weer met elkaar delen en daar ook weer over praten.

Interviewer:
Merk je dan ook dat door middel van het gebruik van die apps, bijvoorbeeld Snapchat dan als voorbeeld. Of Whatsapp, dat je dan bijvoorbeeld met vrienden of familie appt. En dat je dan denkt van ja, ik heb nu even geappt, dus ik hoef niet per se langs te komen. Ik hoef niet per se iets te gaan doen met vrienden, want ik heb er in principe al een soort van gesproken.

Julia:
Nou, ja en nee. Het is wel leuk dat je dat met elkaar kan delen enzo. En dan heb je toch wel evenkeer interactie gehad. Maar het kan natuurlijk ook zijn dat je met een groep zit en mensen pakken dan wel heel snel hun telefoon erbij. Dus het is een beetje, ja ik vind dat een beetje de boem.

Interviewer:
Snap ik. Het is niet dat doordat je iemand bijvoorbeeld al geappt hebt, die je dacht dat je diegene in de avond niet per se hoeft te zien. Ook niet als het spontaan is. Zodat het niet van het voren is afgesproken.

Julia:
Nou ja, je kan elkaar als het nog gewoon zien. Ja, nee klopt ook, zeker.

Interviewer:
En sportclubs? Doe je sport?

Julia:
Nee.

Interviewer:
Nee, dan heb je daar ook weinig mee. Maar denk je wel dat dat ook een manier is om sociale isolatie te verminderen?

Julia:
Zeker. Ja, ik heb wel op sports gezeten en ik heb ook wel echt met een paar contacten van overgehouden die ik nog steeds wel spreek. Dus ja, zeker, dat denk ik wel.

Interviewer:
Maakt het dan ook uit welke sport?

Julia:
Nee, het hoeft niet eens echt een teamsport te zijn. Maar gewoon, je komt elkaar tegen en je deelt dezelfde interesses. Dat is natuurlijk al heel leuk. Dus nee, of het nou een teamsport is of je kan ook gewoon in de sportschool zijn. Ja, dat maakt niet uit.

Interviewer:
Nee, top. Wat zou een oplossing voor sociale isolatie voor jou aantrekkelijk kunnen maken? Dus stel, dan pak ik nu even een voorbeeld. Stel, je zit thuis, je hebt weinig contact met mensen. Dus ben je sociaal geïsoleerd, als het ware. Wat zou voor jou een oplossing zijn om dat te verbeteren? Dus sociale isolatie te verminderen en meer sociale verbinding te krijgen. Wat zou zo'n oplossing voor jou aantrekkelijk maken?

Julia:
Nou, wat je wel heel vaak ziet is gewoon op social media. Gewoon dan komt er een bericht tevoorschijn. Dan kom je dat op Instagram tegen. En dan kan het misschien een nieuwe club zijn of zo. Of een cafeetje. Dan denk je, oh, daar wil ik wel heen. En dat zou heel erg kunnen helpen. Voor mij persoonlijk, want ik scroll nog heel veel door Instagram. Ja, voor mij zou dat wel kunnen helpen. Als dat nodig is.

Interviewer:
Nee, dat is toch goed. En...

Julia:
Ik weet niet, voor een soort van jongere groep of zo. Vanuit de kerk kan bijvoorbeeld ook. Categorisatie, ja. Zeker. Ja, dat is ook wel... Ik ga niet zozeer echt naar de kerk. Maar ik ga nog wel naar de categorisatie. En dan... Ja, dat is ook niet heel vaak. Het is er één om de twee of drie weken. Maar dan zie je elkaar eventjes. En ik heb altijd gewoon hetzelfde kleine groepje. En die zie ik eigenlijk naar buiten de categorisatie eigenlijk niet. Maar als ik dan hun zie, dan is het wel altijd heel gezellig. En gewoon superleuk om op zondagavond even te doen.

Interviewer:
Ja. Nou, dat is altijd goed, toch?

Julia:
Ja. Ik wilde wat zeggen, maar ik denk dat ik het ben vergeten.

Interviewer:
Nou, daar kom ik straks wel op terug. Wat zou een oplossing absoluut niet moeten hebben? Of moeten doen?

Julia:
Ik weet niet of ik de vraag heel goed begrijp.

Interviewer:
Een oplossing voor sociale isolatie. Wat het aantrekkelijk kan maken hebben we net besproken. Maar wat zou zo’n oplossing eigenlijk absoluut niet moeten doen of niet moeten hebben? Dus bijvoorbeeld dat het te geforceerd is. Dat mensen worden verplicht om daaraan mee te doen. Of omdat het zo vaak gedeeld wordt, dat je wel bijna een verplichting voelt om te gaan.

Julia:
Ja, als het te geforceerd voelt, dan zou ik er persoonlijk zelf ook helemaal geen zin in hebben. En dan voelt het ook niet echt alsof je dan iets leuks gaat doen, maar gewoon echt iets wat moet. Nou, daar zou ik geen zin in hebben. Dus ja, dat zou ik dan niet doen. Echt van, oh jij moet hierheen. Nee, dat vind ik...

Interviewer:
En als het nou heel veel tijd kost ook?

Julia:
Ja, dat is ook onhandig. Het is gewoon fijn als je gewoon een avondje gewoon... Bij mij is de categorisatie dan zo'n twee uurtjes. Ja, en iedereen kan ook altijd. Het is ook op zondagavond, dus het is gewoon... Ja, meestal iedereen, ja. Door de week is het misschien ook niet zo handig, want misschien zijn er mensen aan het werk of op school. Maar gewoon iets kleins, iets in de buurt en dat zou wel helpen.

Interviewer:
En je hebt heel veel bedrijven die dat soort dingen ook soort van beginnen. Dan wordt het vaak best wel commercieel. Zou je daar ook op afknappen of zou je zeggen van ja, dat maakt niet heel veel uit. Dus als er bijvoorbeeld bedrijven zijn die zeggen van we gaan met z'n allen een weekendje weg ergens naartoe of iets in die richting. Of karten in de avond iets in die richting. Zou je daar ook op afknappen of zou je zeggen van ja, dat maakt eigenlijk niet zo veel uit.

Julia:
Nou, ik vind dat persoonlijk, vind ik dat wel heel leuk. Ook omdat echt gewoon dat hele bonden met je collega's.

Ik vind het wel belangrijk dat je met je collega's gewoon, nou je hoeft niet naast werk echt supergezellig met hen te hebben. Maar gewoon wel, nou ja, dat je elkaar respecteert en dat je het gewoon leuk kan hebben. Ik vind dat zelf wel heel belangrijk.

Jjj Interviewer:
En als laatste ook nog hetzelfde bij deze tekst. Dus ja, zo'n werkuitje, ja, ik vind dat wel heel voldoende. Ja, heb je weleens wel eens een werkuitje bij een bedrijf waar je werkte?

Julia:
Eh, nee. Nee. Vind je dat jammer? Ja, dat had wel leuk kunnen zijn. Maar ik heb in de horeca gewerkt, maar dat was best wel klein. Dat was een klein team. Weinig medewerkers ook. Ja, ik werkte uiteindelijk met een team van vijf, waaronder ikzelf, zeg maar. Dat is niet veel, nee.
Ja, dat was het ook. Eerst was het zes en toen was het vijf, ja. Dus echt zo'n groot werkuitje, dat zou ik wel leuk vinden.

Interviewer:
Ja. Oké. Dan heb ik nu een klein voorbeeldje. Stel, er zou een oplossing zijn die eigenlijk mensen helpt om kleine sociale acties te ondernemen. Dus wat is ervoor zorg dat mensen dat soort acties ondernemen? Die een beetje afgestemd zijn op hun persoonlijkheid, zonder dat het heel erg geforceerd voelt. Wat zou je daarvan vinden?

Julia:
Ik denk dat dat wel heel veel effect zou hebben. Ja? Ja. Voor... Ja. Ja, ik denk dat...

Interviewer:
Zou dat ook verschillen per leeftijd?

Julia:
Ja, ik zou niet iedereen bij elkaar proeven, nee. Dus gewoon iets wat meer aantrekkelijker is voor jongeren en iets wat aantrekkelijker is voor oudere mensen. Want ja, je kan het wel allemaal bij elkaar proeven, maar dat zou ik niet doen. Nee, iedereen heeft dan ook weer andere dingen die ze leuk vinden. Ja, dan heb je ook de mensen met dezelfde interesses bij elkaar.

Interviewer:
Wat spreekt je hier dan in aan, dat dit soort dingen, dat je dit wel goed zou vinden? Waarom zou je het goed vinden dat dit soort acties, kleine acties, zouden komen?

Julia:
Nou, omdat er natuurlijk heel veel mensen zijn die niet uit zichzelf wat zouden doen om echt die sociale isolatie tegen te gaan. Dus voor hen zou dat wel heel goed zijn, als ze het ook echt daarmee willen doen. Maar ja, voor zulke mensen zou dat wel heel goed zijn.

Interviewer:
Wat zou je overtuigen, stel dit zou komen hier in jouw buurt, waar je nu woont. Wat zou je daarvan overtuigen om dat ook echt te gebruiken, om daar ook echt op in te gaan, daar naartoe te gaan?

Julia:
Nou ja, sowieso het idee dat het gewoon gezellig uitziet. Wie weet, misschien kan je er gewoon lekker gratis drankjes bij doen ofzo. Gewoon iets wat het echt laat voelen als een soort klein feestje. Dat zou ik persoonlijk wel leuk vinden. Maar dan nogmaals dus niet dat het heel geforceerd is.

Interviewer:
Nee, dat is niet dat je daarheen moet, nee.

Julia:
Nee, nou ja oké, dat is heel goed.

Interviewer:
Wat zou je daarentegen houden, ja dan ook dat geforceerde, maar wat nog meer?

Julia:
Als het heel ver weg is ofzo.

Interviewer:
Ja? Wat voor jou ver weg?

Julia:
Nou ja, voor zulke soort dingetjes zou ik niet heen gaan als het al, bijvoorbeeld, ik denk dat ik het in mijn eigen stad wel zou doen, maar verder eigenlijk niet. Echt voor zoiets kleins, en dat zouden andere mensen ook niet doen, bijvoorbeeld, al helemaal als zij niet zo ver kunnen reizen, fysiek.
Dus dat zou ik dan niet doen, maar gewoon lekker dichtbij. Ja, dat schrikt mensen misschien ook wel af als het heel ver is.

Interviewer:
Dus eigenlijk je doelgroep dan een beetje klein houden om te renden dat, die actie.

Julia:
Ja.

Interviewer:
Zou dit ook onderdeel kunnen worden van je dagelijkse leven? Dus dat je dat dan bijvoorbeeld herhaalt, dat tot elke vrijdag aangeboden wordt.

Julia:
Ik denk dat dat wel heel goed zou zijn. Dus dan zie je ook weer diezelfde mensen, als die dan ook, nou ja, dat in hun routine houden. Als je diezelfde mensen weer ziet en dan herken je ze weer en dan heb je weer even, nou, hoi, leuk om je te zien. Dat doet wel heel erg veel. Dat je gewoon het idee hebt, oh ja, ik ken jou. Dat is wel belangrijk.
En daar krijg je ook weer meer connecties van, denk ik. Ja. Ja, en misschien helpt het ook wel als je dat afstelt. Het zou dan elke week zijn bijvoorbeeld, dat ervoor zorgt dat je ook daardoor dus weer meer contacten krijgt. En dat ook vasthoudt. Dat het niet voor één keer even gezellig is.

Interviewer:
Ja. Ja, ja, ja. Oké. Zou je dit dan ook alleen gebruiken, dus alleen naartoe gaan? Of zou je ook vriendinnen uitnodigen, vrienden, familie, iets in die richting, om dan met hun naartoe te gaan?

Julia:
Nou, ik denk dat ik het zelf misschien nog een beetje spannend zou vinden om er alleen heen te gaan. Ik zou al helemaal niet precies weten wat het is en zo, en wie ik daar kan verwachten. En het is natuurlijk ook wel leuk om je vriendinnen mee te nemen, laat mij. Dus persoonlijk zou ik zelf dan niet alleen erheen gaan, denk ik.

Interviewer:
En stel je doet dat wel, waar ben je dan bang voor?

Julia:
Nou ja, misschien klik je dan toch niet zo goed met mensen. En je bent gewoon een beetje verlegen, dus je komt niet echt in gesprek met mensen. En als je met vriendinnen bent of vrienden, dat je dan sowieso al wat meer open bent.

Interviewer:
Ja. Dus dan gaat het ook wat makkelijker. Zeker. Als je vriendinnen eigenlijk al een soort van onderdeel zijn van je dagelijkse leven, waarom zou je er dan niet voor kiezen om er wel alleen naartoe te gaan, zodat je dan je sociale groep als het ware weer een beetje vergroot? Want als je daar met vriendinnen naartoe gaat, kan ik me best voorstellen dat je vooral met die vriendinnen daar gaat zitten en minder contact gaat maken met anderen.

Julia:
Ja, dat klopt wel. Dat heb ik ook heel erg gemerkt toen ik naar het mbo ging. Ik ging eigenlijk alleen daarheen. Ik kende niemand die naar die school ging. En ik had een paar klasgenootjes en die kenden elkaar allemaal. En je merkt gewoon echt dat ze heel erg bij elkaar blijven. En ik werd gewoon geforceerd eigenlijk om met iedereen te praten en kennis te maken. Maar dat heeft wel heel erg veel geholpen.

Interviewer:
Dus in dat opzicht heeft geforceerd toch wel weer geholpen?

Julia:
Ja, dat wel.

Interviewer:
Duidelijk. Zou je ervoor willen betalen? Stel zo'n kleine actie wordt georganiseerd hier.

Julia:
Ik denk de eerste keer niet echt, omdat je eigenlijk niet weet wat je verwacht. Maar stel het is leuk en het ligt eraan wat je gaat doen natuurlijk. Als het echt een leuk uitje is, dan zou ik daar best voor betalen.

Interviewer:
En waar zit je grens dan? Hoeveel zou je daarvoor willen betalen?

Julia:
Dat ligt natuurlijk ook aan hoe lang het is en wat je gaat doen. Stel het is elke week bijvoorbeeld van zeven tot twaalf. Nou, ik zou eigenlijk... Je gaat wel echt een aantal tijd doen, zeg maar. Elke week zou ik echt een tientje betalen, daar hou ik het bij. Maar ik ben ook gewoon een student en ik heb ook niet zoveel geld. Dus een tientje vind ik een max. Dus laag trekken zou dan wel fijn zijn voor studenten?

Interviewer:
Ja, zeker.

Julia:
Oké. Wat zou het voor jou waard zijn, stel dit zou echt werken. Dus stel zo'n kleine actie kan echt een hele hoop opleveren voor jou of voor andere mensen. Wat zou dat voor jou waard zijn? Wat zou dat zijn? Dus niet alleen als het jezelf helpt, maar ook voor anderen. Dus stel het helpt wel voor jezelf, dus je gaat daar met plezier heen. Zou het voor jou ook waarde hebben als je daar naartoe gaat, zodat je andere mensen mee kan helpen?

Julia:
Ja, zeker. Als je merkt dat mensen zich alleen voelen en dat diegene kan helpen, dat voelt natuurlijk altijd wel goed. En ik vind het ook wel fijn om mensen te kunnen helpen. Dus ja, dan wel ja.

Interviewer:
Wie zou hier dan echt het meeste baat bij hebben?

Julia:
Ja, ik denk eigenlijk misschien meer voor eenzaam ouderen, als het echt ook lekker in de buurt is en zo. Ik denk dat zij, maar dat weet ik natuurlijk niet, maar ik zou zeggen dat zij het misschien het meest kunnen gebruiken.

Interviewer:
En voor jongeren?

Julia:
Ja, dat ligt er natuurlijk aan. Het verschilt heel erg per persoon. Ik zou over mezelf zeggen dat ik het eigenlijk niet echt nodig heb. Maar dat kan natuurlijk verschillen. Voor anderen is het misschien wel heel fijn. Dus dan is het wel fijn. Ja, het verschilt ook per persoon, denk ik.

Interviewer:
Dat klopt. En dan als allerlaatste vraag, als jij één advies mocht geven aan iemand die zo'n oplossing voor je gaat ontwerpen, of bedenken, tegen sociale isolatie. Wat zou dat dan zijn?

Julia:
Dat het niet te veel geld kost. Ik denk dat dat toch wel... Dat kan mensen afschrikken.

Interviewer:
Ja, dat kan mensen zeker afschrikken. Dus eigenlijk, conclusie, laagdrempelig en niet al te commercieel.

Julia:
Nou, eigenlijk wel, ja.

Interviewer:
Nou, mooie samenvatting, denk ik. Nou, super. Dan denk ik dat we er zijn. Dan wil ik jou heel erg bedanken voor dit interview. En dat was hem.